Venecija

Još samo u ovom kršu iznad grada
Živi sjećanje na vrijeme
Kad su venecijanski majstori – obično u zimu,
Dok u stablu manjka soka i smole – dolazili
U Hercegovinu krčiti čemprese i munike:

Od njihovih mramornih kičmi, lađama bi, poslije,
Tesali jarbole, koji su još dugo mirisali na raspilano drvo
Prije nego bi u sebe upili mirise mora i plovidbe.

I samo zimi,
Kad se studene bure spuste u grad,
Čujem glasove mornara
Što, u predahu između dvije oluje,
Razgovorom oživljavaju
Beskonačnu čežnju za toplinom doma.


Elvedin Nezirović, „Venecija”

Popularni postovi s ovog bloga

Katolička vera je, kao i svaka vera, krivotvorenje prirode

Béla Hamvas - Najveće istine su lake i proste i čiste i uvek se smeše

Charles Simić - Poezija je odbrana individualnosti

O Andriću

Igor Varga - Ljeto

Igračka vjetrova

Druga pesma o darovima

Ja ne biram ono što imam