O poljupcu

Poljubac je simboličan čin koji postaje besmislenim ako nema osjećaja koji bi trebao izraziti; taj osjećaj moguć je samo u sasvim određenim odnosima.
Poljupce razvrstavam s raznih stanovišta.
Prvo, prema zvuku.
Ima praskavih, gromkih poljubaca, muklih i zvučnih; poneki podsjećaju na zvuk koji nastaje kad se dere pamučno platno.
Nažalost je nemoguće zapisati sva moja opažanja. Jezik nije dovoljno bogat za to. Na cijelom svijetu nema toliko onomatopoetike kojom bih ovjekovječio samo one sve nijanse koje sam sam upoznao u kući moga ujaka.
Drugo, prema stepenu dodira.
Tangirajućih (ja ih nazivam i poljupcima en passant) i koherirajućih.
Treće, prema trajanju.
Kratkih i dugih.
Što se tiče ove kvalifikacije po trajanju, ima još i jedna druga podjela, i ja nalazim da ona jedina može zadovoljiti: prvi poljubac kvalitativno se razlikuje od ostalih, u tome je stvar.

Søren Kierkegaard (Seren Kjerkegor), „Dnevnik zavodnika”  

Popularni postovi s ovog bloga

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni