Kiša i tirani

Vidim kako pada kiša
U lokvama čijim blista
Naša ozbiljna planeta,
Kiša koja pada čista
Ko u vremenu Homera
I u vremenu Vijona
Po detetu i po majci
I po leđima ovaca,
Kiša koja ponavlja se
Ali ne može da smekša
Okorelost tvrdih glava
Ni tiranska tvrda srca,
Niti da ih udostoji
Jednog pravednog divljenja,
To je jedna sitna kiša
Koja pada po Evropi
Koja stavlja sve što živi
U jedan te isti omot,
Premda tu je pešadija
Koja puni svoje puške,
Premda cela štampa tu je
I signale objavljuje,
To je jedna sitna kiša
Što zastave raskvašuje.


Jules Supervielle (Žil Sipervjel), „Kiša i tirani“
Prevod: Ivan V. Lalić

Popularni postovi s ovog bloga

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni