Povratak kući

Zbunjeni, nemoćni san
štitio me je od buđenja
A jutra su donela lutanja,
bezdome proplanke,
njive, obale...
i udžerice pored močvara
Malo nadanja,
više strepnji,
nasmešene oblake
i sunca sa kišnicom u očima

Onda sam obilazila prečice
i birala obilaznice
Jer duži put je pravi put
Jer teži put je pravi put
A sada vreme
ima mene...

I biram krive staze
pravog puta
I hodam pravom stazom
slepog puta...
I slepim sve hrabrije
I slepim sve jasnije
I mraka sve manje
plašim se…


Nataša Nikolić, „Povratak kući”

Popularni postovi s ovog bloga

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni

Otići tiho, gotovo nečujno, pomalo kriomice, bez pompe, počasti, titula...