Vjenčanje jedne djevice


Probudila se sama u mnoštvu ljubavi kad je svjetlo jutra
Zateklo u dugoj noći njenih očiju
Svoje zlatno jučer na perunikama usnulo
A sunce tog dana iz bedara poskočilo k nebu
Čudesno djevičanstvo bijaše, staro kô hljeb i ribe;
Premda je čas tog čuda kao vječno svjetlo
A brodogradilišta stopa galilejskih kriju flotu golubica.

Drhtaji sunca neće žudjet više
Duboku morsku postelju gdje nekad se vjenčala sama,
Sa srcem u sluhu i vidu; usne su lovile lavinu
Zlatne sablasti što prsten je dala njenoj živoj kosti,
Pod njenim prozorom što je digla svoj teret od zlata,
Jer muškarac sad spava gdje utažen je požar i njegovom rukom ona saznaje
To drugo sunce, ljubomorni tok neprispodobive krvi.

_______

Waking alone in a multitude of loves when morning's light
Surprised in the opening of her nightlong eyes
His golden yesterday asleep upon the iris
And this day's sun leapt up the sky out of her thighs
Was miraculous virginity old as loaves and fishes,
Though the moment of a miracle is unending lightning
And the shipyards of Galilee's footprints hide a navy of doves.

No longer will the vibrations of the sun desire on
Her deepsea pillow where once she married alone,
Her heart all ears and eyes, lips catching the avalanche
Of the golden ghost who ringed with his streams her mercury bone,
Who under the lids of her windows hoisted his golden luggage,
For a man sleeps where fire leapt down and she learns through his arm
That other sun, the jealous coursing of the unrivalled blood.


Dylan Thomas, „Vjenčanje jedne djevice” / ''On The Marriage Of A Virgin''
Fotografija: Anka Zhuravleva

Popularni postovi s ovog bloga

Kada Jelena dođe na more

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Ljubomir Erić - Savremeni ljudi ne umeju da vole