Svaka stvar je ono što je


Strahovita stvarnost stvari
To je moje otkriće svakoga dana. 
Svaka stvar je ono što je, 
I teško je objasniti nekome koliko me to raduje, 
I koliko me to ispunjava. 

Dovoljno je postojati pa biti potpun. 

Napisao sam dovoljno pesama. 
Napisaću ih još mnogo više, naravno. 
Svaka moja pesma to kazuje, 
A sve su moje pesme različite, 
Jer svaka stvar koja postoji samo je način da se to saopšti. 

Ponekad se zagledam u neku stenu. 
Ali se ne pitam da li ona oseća. 
Ne dovodim sebe u zabludu nazivajući je svojom sestrom. 
Ali je volim zato što je stena, 
Volim je zato što ne oseća ništa, 
Volim je jer nije ni u kakvom srodstvu sa mnom. 

Drugi put slušam kako vetar huji, 
I smatram da se vredelo roditi samo da bismo čuli kako vetar huji. 

Ja ne znam šta će drugi pomisliti dok ovo budu čitali; 
Ali uveren sam da to mora biti dobro jer bez napora o tome mislim, 
I bez pomisli da me drugi ljudi slušaju kako mislim; 
Jer ja to mislim bez misli, 
Jer ja to kažem onako kako to kazuju moje reči. 

Jednom su me nazvali pesnikom-materijalistom, 
I ja sam se začudio, jer nikad nisam ni pomislio 
Da je uopšte moguće da se meni ikakav naziv pripiše. 
Ja čak nisam ni pesnik: vidim. 
A ako ono što pišem ima vrednosti, to ne znači da je imam ja: 
Vrednost je tamo, u mojim stihovima. 
Sve je to savršeno nezavisno od moje volje.

__________

A espantosa realidade das coisas
É a minha descoberta de todos os dias.
Cada coisa é o que é,
E é difícil explicar a alguém quanto isso me alegra,
E quanto isso me basta.

Basta existir para se ser completo.

Tenho escrito bastantes poemas.
Hei-de escrever muitos mais, naturalmente.
Cada poema meu diz isto,
E todos os meus poemas são diferentes,
Porque cada coisa que há é uma maneira de dizer isto.

Às vezes ponho-me a olhar para uma pedra.
Não me ponho a pensar se ela sente.
Não me perco a chamar-lhe minha irmã.
Mas gosto dela por ela ser uma pedra,
Gosto dela porque ela não sente nada,
Gosto dela porque ela não tem parentesco nenhum comigo.

Outras vezes oiço passar o vento,
E acho que só para ouvir passar o vento vale a pena ter nascido.

Eu não sei o que é que os outros pensarão lendo isto;
Mas acho que isto deve estar bem porque o penso sem esforço,
Nem ideia de outras pessoas a ouvir-me pensar;
Porque o penso sem pensamentos,
Porque o digo como as minhas palavras o dizem.

Uma vez chamaram-me poeta materialista,
E eu admirei-me, porque não julgava
Que se me pudesse chamar qualquer coisa.
Eu nem sequer sou poeta: vejo.
Se o que escrevo tem valor, não sou eu que o tenho:
O valor está ali, nos meus versos.
Tudo isso é absolutamente independente da minha vontade.



Fernando Pessoa
Alberto Caeiro, ''Strahovita stvarnost stvari'' / ''A espantosa realidade das coisas''
7. 11. 1915.

   

Podržite blog fake poet klikom na neku od reklama, unapred smo zahvalni: