Pesma


Usamljeno proživeh pola veka u zidovima belim,
gde su samoća docvetavale rime
o ženi, kojoj nikad neću doznati ime.

Tek violinska žica svet od pene stvara
i tri umrljane knjižice sopstvenih stihova
u dnu ormara.

Žena, kojoj bih celoga sebe dao,
koja bi došla sa sivim putničkim velom:
nad usamljenom šumskom kućom bila bi zvezda nova.

I kad joj ne bih srce ni lik znao,
kao večernji mesec osvetlala bi put
u tamnici sanjarske mladosti i stihova.


Rade Drainac, ''Pesma'' 
      

Popularni postovi s ovog bloga

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića