Smrt & kompanija



Dvojica, naravno da su dvojica.
Sad to izgleda sasvim prirodno - 
Prvi što nikad naviše ne zuri, čije su oči sklopljene
I buljave, kao Blejkove,
Pokazuje

Belege kao svoj zaštitni znak - 
Ožiljak od vrele vode,
Razgolićeni
Kondorov verdigris.
Ja sam crveno meso. Kljun mu

Sa strane kucaka: još nisam njegova.
Kaže mi kako nisam fotogenična.
Kaže mi kako su slatke 
Bebe u bolničkom
Hladnjaku, jednostavni

Karnerić oko vrata,
Pa nabori njihovih jonskih
Posmrtnih toga,
Pa dva stopalca.
Ne smeje se i ne puši.

Onaj drugi to radi.
Kosa mu je duga i lepa.
Đubre
Što sjaj masturbira.
Hteo bi da ga vole.

Ne mrdam.
Mraz stvara cvet,
Rosa stvara zvezdu,
Posmrtno zvono,
Posmrtno zvono.

S nekim je gotovo.


_______________



Two, of course there are two.
It seems perfectly natural now——
The one who never looks up, whose eyes are lidded
And balled¸ like Blake's.
Who exhibits


The birthmarks that are his trademark——
The scald scar of water,
The nude
Verdigris of the condor.
I am red meat. His beak


Claps sidewise: I am not his yet.
He tells me how badly I photograph.
He tells me how sweet
The babies look in their hospital
Icebox, a simple


Frill at the neck
Then the flutings of their Ionian
Death-gowns.
Then two little feet.
He does not smile or smoke.


The other does that
His hair long and plausive
Bastard
Masturbating a glitter
He wants to be loved.


I do not stir.
The frost makes a flower,
The dew makes a star,
The dead bell,
The dead bell.


Somebody's done for.



Sylvia Plath, ''Smrt & kompanija''
14. novembar 1962.
Prevela sa engleskog Ljiljana Đurđić

Iz knjige ''Rani odlazak'', Izabrane pesme Silvije Plat, Paideia, Beograd, 2010.


                                

Popularni postovi s ovog bloga

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića