Meduza


Dalje od tog grebena kamenih plombi,
Očiju zakolutanih belim štapovima,
Ušiju što upijaju nerazgovetnosti mora,
Smeštaš svoju bezočnu glavu - Božju jabučicu,
Sočiva milosrđa,

Tvoji mamci
Polažu svoje divlje ćelije u senci mog broda,
Gurajući se ka srcu,
Crvena stigma u samom centru,
Plovi na isprekidanoj struji ka najbližem mestu polaska,

Vukući svoje Isusovske kose.
Pitam se, jesam li umakla?
Moje misli ka tebi vijugaju,
Stari pupče nalik na lopar, atlanstskim kablom,
Što se održava, izgleda, u stanju volšebnog oporavka.

Bilo kako bilo, ti si uvek tu,
Drhtavi dah na kraju moje žice,
Vodeni luk koji preskače
Moj vodeni bič, blistav i zahvalan
Dirljiv i zahtevan.

Nisam te zvala.
Uopšte te nisam zvala.
Pa ipak, pa ipak
Dohuktala si mi preko mora,
Debela i crvena, posteljica

Što parališe batrgave ljubavnike.
Kobrina svetlost
Što istiskuje vazduh iz krvavih zvončića
Minđušice. Nisam mogla da dođem do daha,
Obamrla i bez para,

Preosvetljena, kao rentgenski snimak,
Ko si mi pa ti?
Pričesna hostija? Cmizdrava Bogorodica?
Ni komadić neću uzeti od tvoga tela,
Boca u kojoj ja živim,

Grozni je Vatikan.
Sita sam do smri dosoljavanja.
Zelena poput evnuha, tvoja htenja
Sikću na moja sagrešenja.
Iš, iš, pipče ljigavi!

Ničeg nema među nama.

_______________



Off that landspit of stony mouth-plugs, 
Eyes rolled by white sticks, 
Ears cupping the sea's incoherences, 
You house your unnerving head--God-ball, 
Lens of mercies, 
Your stooges 
Plying their wild cells in my keel's shadow, 
Pushing by like hearts, 
Red stigmata at the very center, 
Riding the rip tide to the nearest point of 
departure, 

Dragging their Jesus hair. 
Did I escape, I wonder? 
My mind winds to you 
Old barnacled umbilicus, Atlantic cable, 
Keeping itself, it seems, in a state of miraculous 
repair. 

In any case, you are always there, 
Tremulous breath at the end of my line, 
Curve of water upleaping 
To my water rod, dazzling and grateful, 
Touching and sucking. 
I didn't call you. 
I didn't call you at all. 
Nevertheless, nevertheless 
You steamed to me over the sea, 
Fat and red, a placenta 

Paralyzing the kicking lovers. 
Cobra light 
Squeezing the breath from the blood bells 
Of the fuchsia. I could draw no breath, 
Dead and moneyless, 

Overexposed, like an X-ray. 
Who do you think you are? 
A Communion wafer? Blubbery Mary? 
I shall take no bite of your body, 
Bottle in which I live, 

Ghastly Vatican. 
I am sick to death of hot salt. 
Green as eunuchs, your wishes 
Hiss at my sins. 
Off, off, eely tentacle! 
There is nothing between us.



Sylvia Plath, ''Meduza'' / ''Medusa''
17. oktobar 1962.
Prevela sa engleskog Ljiljana Đurđić
Iz knjige ''Rani odlazak'', Izabrane pesme Silvije Plat, Paideia, Beograd, 2010.

Nedvosmisleno upućena majci, Aureliji Plat. Meduza je u grčkoj mitologiji Gorgona, koja sve što pogleda pretvara u kamen. Takođe, jedna vrsta morske meduze nosi naziv Aurelia aulita.
             

Popularni postovi s ovog bloga

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni