Rub


Žena je dovršena.
Njeno mrtvo

Telo nosi osmeh ispunjenja,
Privid grčke nužnosti

Teče naborima njene toge,
Njene bose

Noge kao da vele:
Daleko dogurasmo, gotovo je.

Po jedno mrtvo smotano čedo, bela guja,
Na svakom od malih

Vrčeva mleka, sad praznih.
Svila ih je

Nazad u svoje telo kao što latice
Ruža zatvara kad vrt

Zamire a mirisi prokrvare
Iz slatkih, dubokih grla noćnog cveća.

Luna nema zbog čega da bude tužna,
Dok iz svoje kapuljače zuri.

Navikla je na ovakve stvari.
Njena se crnina povlači i pucketa.

___________________


The woman is perfected.
Her dead

Body wears the smile of accomplishment,
The illusion of a Greek necessity

Flows in the scrolls of her toga,
Her bare

Feet seem to be saying:
We have come so far, it is over.

Each dead child coiled, a white serpent,
One at each little

Pitcher of milk, now empty.
She has folded

Them back into her body as petals
Of a rose close when the garden

Stiffens and odors bleed
From the sweet, deep throats of the night flower.

The moon has nothing to be sad about,
Staring from her hood of bone.

She is used to this sort of thing.
Her blacks crackle and drag.




Sylvia Plath, ''Rub'' / ''Edge''
Prevela sa engleskog Ljiljana Đurđić
Iz knjige Antologija engleske poezije 1945-1990., Svetovi, Novi Sad, 1992.

Intelektualna ikona 20. veka, Silvija Plat je jedna od nekoliko ukletih pesnikinja u svetskoj književnosti. Poezija joj je jedno vreme bila u senci mita o dramatičnom emotivnom životu, braka sa Tedom Hjuzom i njenog samoubistva, ali ispod svih tih nanosa, nesumnjivo važnih, ostaje jedna od najuzbudljivijih pesničkih avantura u prošlom veku.

Popularni postovi s ovog bloga

Kada Jelena dođe na more

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Ljubomir Erić - Savremeni ljudi ne umeju da vole