Lisbon revisited (1926)


Ništa me ni za šta ne vezuje.
Želim pedeset stvari u isto vreme.
Čeznem, moren nekom halapljivom žudnjom
Za nečim što ne znam šta je –
Konačno za beskonačnim...
Nemirno spavam i u burnim snovima živim
Kao neko ko nemirno spava i u polusnu sanja.

Zatvorili su mi sva vrata zamišljena i neophodna.
Spustili zavese na sve pretpostavke koje bih mogao videti na ulici,
U sokaku koji sam pronašao ne postoji broj koji su mi dali,
Probudio sam se u istom životu u kojem sam i zaspao.
Čak su i vojske i mojih snova pretrpele poraz.
Čak su i moji snovi osećali da su lažni dok sam ih snivao.
Dojadio mi je čak i onaj život za kojim samo žudim – čak i taj život...

Shvatam samo na mahove,
Pišem u predasima umora;
I neka dosada od dosade izbacuje me na morski žal.

Ne znam kakva sudbina il budućnost predstoji mojoj teskobi bez kormila;
Ne znam koja ostrva nemogućeg Ujga iščekuju moj brodolom;
Ni koje će mi književne palme udeliti bar jedan stih.
Ne, ne znam ni to, ni ma šta drugo, ni ništa...
I u dubini mog duha, gde sanjam minule snove,
Na krajnjim obroncima duše gde prebiram po sećanju bez cilja
(A prošlost je tek prirodna magla od lažnih suza),
Na drumovima i kozjim stazama dalekih šuma
Gde sam umislio da prebiva moje biće,
Beže, obezglavljeni, poslednji ostaci
Konačne zablude,
Vojske iz mojih snova, nepostojeće, a već poražene,
Moje buduće kohorte u Bogu rasejane.

Ponovo te vidim,
Grade mog detinjstva, zlokobno izgubljeni...
Tužni i radosni grade, ponovo u tebi sanjam...
Ja? Al da li sam ja onaj isti što je nekad živeo ovde,
I vratio se, iznova krenuo ovamo, da se vrati.
I nastavio ovamo da se vraća?
Ili smo svi mi oni nekadašnji Ja koji sam ovde bio (ili bili)
Samo niska živih bisera poređanih na nit sećanja,
Samo niz snova o meni koje neko van mene sanja?

Ponovo te vidim,
Srcem sve daljim i daljim, i dušom sve manje mojom.

Ponovo te vidim – Lisabon i Težo i sve –,
Ja, zaludni prolaznik u tebi i u sebi,
Stranac ovde kao i na svakom mestu,
Slučajni gost u životu i u duši,
Utvara koja tumara u odajam sećanja,
Gde miševi cijuču i škripe natrule daske,
U ukletom zamku neumitnog postojanja...

Ponovo te vidim,
Senku što promiče kroz senke, i blesne
Ne tren nekom sablasnom svetlošću, nepoznatom,
I klizi u noć kao što se gubi za lađom trag
Na vodi koja se više ne čuje...

Ponovo te vidim,
Ali, avaj, sebe više ne vidim.
Razbilo se čarobno ogledalo sa mojim likom uvek istim,
I u svakoj zloslutnoj krhotini vidim samo delić sebe –
Samo delić sebe i delić tebe!...

_________

Nada me prende a nada.  
   Quero cinqüenta coisas ao mesmo tempo. 
   Anseio com uma angústia de fome de carne 
   O que não sei que seja - 
   Definidamente pelo indefinido... 
   Durmo irrequieto, e vivo num sonhar irrequieto 
   De quem dorme irrequieto, metade a sonhar.

Fecharam-me todas as portas abstratas e necessárias. 
   Correram cortinas de todas as hipóteses que eu poderia ver da rua. 
   Não há na travessa achada o número da porta que me deram. 
  

   Acordei para a mesma vida para que tinha adormecido. 
   Até os meus exércitos sonhados sofreram derrota. 
   Até os meus sonhos se sentiram falsos ao serem sonhados. 
   Até a vida só desejada me farta - até essa vida...  

   Compreendo a intervalos desconexos; 
   Escrevo por lapsos de cansaço; 
   E um tédio que é até do tédio arroja-me à praia. 
   Não sei que destino ou futuro compete à minha angústia sem leme; 
   Não sei que ilhas do sul impossível aguardam-me naufrago; 
   ou que palmares de literatura me darão ao menos um verso.  

   Não, não sei isto, nem outra coisa, nem coisa nenhuma... 
   E, no fundo do meu espírito, onde sonho o que sonhei, 
   Nos campos últimos da alma, onde memoro sem causa 
   (E o passado é uma névoa natural de lágrimas falsas), 
   Nas estradas e atalhos das florestas longínquas 
   Onde supus o meu ser, 
   Fogem desmantelados, últimos restos 
   Da ilusão final, 
   Os meus exércitos sonhados, derrotados sem ter sido, 
   As minhas cortes por existir, esfaceladas em Deus.  

   Outra vez te revejo, 
   Cidade da minha infância pavorosamente perdida... 
   Cidade triste e alegre, outra vez sonho aqui...  

   Eu? Mas sou eu o mesmo que aqui vivi, e aqui voltei, 
   E aqui tornei a voltar, e a voltar. 
   E aqui de novo tornei a voltar? 
   Ou somos todos os Eu que estive aqui ou estiveram, 
   Uma série de contas-entes ligados por um fio-memória, 
   Uma série de sonhos de mim de alguém de fora de mim?  

   Outra vez te revejo, 
   Com o coração mais longínquo, a alma menos minha.  

   Outra vez te revejo - Lisboa e Tejo e tudo -, 
   Transeunte inútil de ti e de mim, 
   Estrangeiro aqui como em toda a parte, 
   Casual na vida como na alma, 
   Fantasma a errar em salas de recordações, 
   Ao ruído dos ratos e das tábuas que rangem 
   No castelo maldito de ter que viver...  

   Outra vez te revejo, 
   Sombra que passa através das sombras, e brilha 
   Um momento a uma luz fúnebre desconhecida, 
   E entra na noite como um rastro de barco se perde 
   Na água que deixa de se ouvir...  

   Outra vez te revejo, 
   Mas, ai, a mim não me revejo! 
   Partiu-se o espelho mágico em que me revia idêntico, 
   E em cada fragmento fatídico vejo só um bocado de mim - 
   Um bocado de ti e de mim!...



Fernando Pessoa,
Álvaro de Campos, ''Lisbon revisited (1926)''
Iz knjige ''Poznati stranac – pesme Alvara de Kampuša'', Paideia, Beograd, 1996. 

                                     
                  

Popularni postovi s ovog bloga

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni