Ima dosta metafizike u činjenici da ne mislimo ni na što

Ima dosta metafizike u činjenici da ne mislimo ni na što.

Što ja mislim o svijetu?
Znam li što mislim o svijetu?
Na to ću misliti, ako se razbolim.

Kakvu zamisao imam o stvarima?
Kakvu predodžbu imam o stvarima i učincima?
Što sam razmišljao o Bogu i o duši
i o stvaranju Svijeta?

Ne znam. Za mene je misliti o tome zaklopiti oči
i ne misliti. I zatvoriti zastore
mojeg prozora (ali on nema zastore).

Tajna stvari? Znam li što je tajna!
Jedina je tajna da postoji netko koji misli na tajnu.
Tko stoji na suncu i zatvori oči
postupno ne zna što je sunce
a misli na mnoge stvari ispunjene toplinom.
Ali otvori oči i vidi sunce
i više ne može misliti ni na što,
jer sunčana svjetlost vrijedi više od misli
svih mudraca i svih pjesnika.
Sunčana svjetlost ne zna što čini
i zato ne griješi i biva općena i dobra.
Metafizika? Kakvu metafiziku ima ovo drveće?
To da je zeleno, gusto, granato,
da daje plodine u svoje vrijeme, što nas ne goni na
mišljenje,
nas što to ne znamo zamijetiti.
Ima li bolje metafizike od takve njihove,
to jest da ne zna zašto živi
i da čak ne zna da to ne zna?

»Prisno ustrojstvo stvari«...
»Prisni smisao Svemira«...
Sve je to lažno, sve to neće ništa reći.
Nevjerojatno je da se može misliti na takve stvari.
To je isto kanda mislimo na razloge i svrhe
kada blista praskozorje a s bokova drveća
nejasno obasjano zlato gubi tminu.

Misliti na prisan smisao stvari
štoviše je poput mišljenja na zdravlje
ili donošenja čaše vode s vodoskoka.
Jedini je prisni smisao stvari
to da one nemaju nikakav prisan smisao.

Ne vjerujem u Boga jer ga nikad ne vidjeh.
Da on želi da u njega vjerujem,
jamačno bi došao da razgovara sa mnom
i ušao bi kroz moja vrata
kazavši mi: »Evo me!«

(To je vjerojatno smiješno za uši
onoga koji, ne znajući gledati stvari,
ne pojmi onoga koji o njima zbori
na način koji uči kako se zamjećuju.)

Ali, ako je Bog cvijeće i drveće
i brda i sunce i mjesečina,
onda vjerujem u njega,
onda u njega vjerujem svakog časa,
a život mi je sama molitva i misa,
te pričest očima i kroz uši.

Ali, ako je Bog cvijeće i drveće
i brda i sunce i mjesečina,
zašto da ga zovem Bogom?
Zovem ga cvijeće i drveće i brda i sunce i mjesečina;
jerbo, ako se on zbiva, da ga vidim,
kao sunce i mjesečina i cvijeće i drveće i brda,
ako mi se javlja bivajući drvećem i brdima
i mjesečinom i suncem i cvijećem,
to znači da želi da ga spoznam
kao drveće i brda i cvijeće i mjesečina i sunce.

Stoga sam mu poslušan,
(što ja znam više o Bogu nego Bog o sebi samu?).
Poslušan sam mu živeći, dragovoljno,
poput onoga što otvara oči i vidi,
i nazivljem ga mjesečina i sunce i cvijeće i drveće i brda,
i ljubim ga ne misleći na njega,
mislim na njega videći i čujući,
i idem s njime svakog časa. 


________________



Há metafísica bastante em não pensar em nada.

O que penso eu do Mundo?
Sei lá o que penso do Mundo!
Se eu adoecesse pensaria nisso.

Que ideia tenho eu das coisas?
Que opinião tenho sobre as causas e os efeitos?
Que tenho eu meditado sobre Deus e a alma
E sobre a criação do Mundo?
Não sei. Para mim pensar nisso é fechar os olhos
E não pensar. É correr as cortinas
Da minha janela (mas ela não tem cortinas).

O mistério das coisas? Sei lá o que é mistério!
O único mistério é haver quem pense no mistério.
Quem está ao sol e fecha os olhos,
Começa a não saber o que é o Sol
E a pensar muitas coisas cheias de calor.
Mas abre os olhos e vê o Sol,
E já não pode pensar em nada,
Porque a luz do Sol vale mais que os pensamentos
De todos os filósofos e de todos os poetas.
A luz do Sol não sabe o que faz
E por isso não erra e é comum e boa.

Metafísica? Que metafísica têm aquelas árvores
A de serem verdes e copadas e de terem ramos
E a de dar fruto na sua hora, o que não nos faz pensar,
A nós, que não sabemos dar por elas.
Mas que melhor metafísica que a delas,
Que é a de não saber para que vivem
Nem saber que o não sabem?

«Constituição íntima das coisas»...
«Sentido íntimo do Universo»...
Tudo isto é falso, tudo isto não quer dizer nada.
É incrível que se possa pensar em coisas dessas.
É como pensar em razões e fins
Quando o começo da manhã está raiando, e pelos lados das árvores
Um vago ouro lustroso vai perdendo a escuridão.

Pensar no sentido íntimo das coisas
É acrescentado, como pensar na saúde
Ou levar um copo à água das fontes.

O único sentido íntimo das coisas
É elas não terem sentido íntimo nenhum.

Não acredito em Deus porque nunca o vi.
Se ele quisesse que eu acreditasse nele,
Sem dúvida que viria falar comigo
E entraria pela minha porta dentro
Dizendo-me, Aqui estou!

(Isto é talvez ridículo aos ouvidos
De quem, por não saber o que é olhar para as coisas,
Não compreende quem fala delas
Com o modo de falar que reparar para elas ensina.)

Mas se Deus é as flores e as árvores
E os montes e sol e o luar,
Então acredito nele,
Então acredito nele a toda a hora,
E a minha vida é toda uma oração e uma missa,
E uma comunhão com os olhos e pelos ouvidos.

Mas se Deus é as árvores e as flores
E os montes e o luar e o sol,
Para que lhe chamo eu Deus?
Chamo-lhe flores e árvores e montes e sol e luar;
Porque, se ele se fez, para eu o ver,
Sol e luar e flores e árvores e montes,
Se ele me aparece como sendo árvores e montes
E luar e sol e flores,
É que ele quer que eu o conheça
Como árvores e montes e flores e luar e sol.

E por isso eu obedeço-lhe,
(Que mais sei eu de Deus que Deus de si próprio?),
Obedeço-lhe a viver, espontaneamente,
Como quem abre os olhos e vê,
E chamo-lhe luar e sol e flores e árvores e montes,
E amo-o sem pensar nele,
E penso-o vendo e ouvindo,
E ando com ele a toda a hora.
 
  

Fernando Pessoa,  
''Ima dosta metafizike u činjenici da ne mislimo ni na što'' / ''Há metafísica bastante em não pensar em nada.''
(Alberto Caeiro, ''Čuvar stada'' / “O Guardador de Rebanhos”, V)  
  

Popularni postovi s ovog bloga

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni