Prolazimo i zalud se uzrujavamo



Pre nas kroz iste drvorede
Prošao je vetar, kada je vetra bilo,
A lišće nije govorilo 
Drukčije nego danas.

Prolazimo i zalud se uzrujavamo.
U svemu što postoji ostavljamo isti šum
Kao lišće s drveća
Il’ vetar kad korača.

Pokušajmo ipak s marljivim nemarom
Naš trud Prirodi da predamo
I da ne želimo više života
No što ga ima drveće zeleno.

Uzalud veliki izgledamo.
Osim nas ništa na svetu belom
Ne pozdravlja našu veličinu
Niti nas služi nehotice barem.

A ako ovde, na obali, more moj trag
U pesku zbriše s dva-tri vala,
Šta će tek biti na žalu višnjem
Koji zapljuskuje okean Vremena? 


______________


Antes de nós nos mesmos arvoredos
Passou o vento, quando havia vento,
E as folhas não falavam
De outro modo do que hoje.

Passamos e agitamo-nos debalde.
Não fazemos mais ruído no que existe
Do que as folhas das árvores
Ou os passos do vento.

Tentemos pois com abandono assíduo
Entregar nosso esforço à Natureza
E não querer mais vida
Que a das árvores verdes.

Inutilmente parecemos grandes.
Salvo nós nada pelo mundo fora
Nos saúda a grandeza
Nem sem querer nos serve.

Se aqui, à beira-mar, o meu indício
Na areia o mar com ondas três o apaga.
Que fará na alta praia
Em que o mar é o Tempo


Fernando Pessoa, 
''Pre nas kroz iste drvorede'' / ''Antes de nós nos mesmos arvoredos''
(Ricardo Reis, ‘‘Ode’’ / ’’Odes de Ricardo Reis’’)
  

Popularni postovi s ovog bloga

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni

Otići tiho, gotovo nečujno, pomalo kriomice, bez pompe, počasti, titula...