Mojim stihovima koji kreću u čovečanstvo



S najvišeg prozora moje kuće
Maramicom belom mašem za zbogom
Mojim stihovima koji kreću u čovečanstvo.

I nisam ni veseo ni tužan.
Sudbina stihova je takva.
Napisao sam ih i moram da ih pokažem svima
Jer ne mogu da postupim suprotno.
Kao što ni cvet ne može da sakrije boju,
Ni reka svoj tok,
Ni drvo plod.

Eno ih, odmakli su već daleko, kao u poštanskoj kočiji
A jai  nehotice osećam žalost
Kao neki telesni bol.

Ko zna ko će ih čitati?
Ko zna u čije će ruke dospeti?

Cvete, sudbina moja ubrala me je za tuđe oči.
Drvo, moje su plodove otgrlki za tuđa usta.
Reko, mojoj je void suđeno da ne ostane u meni.
Mirim se s tim, gotovo veseo,
Gotovo veseo kao neko ko se umorio od tuge.

Idite, odlazite od mene!
Drvo prolazi i rasipa se u Prirodi.
Cvet vene a njegov prah večno traje.
Reka teče i uvire u more a njena voda ostaje zanavek njena.

Prohodim i ostajem, kao Vasiona.   


______________



Da mais alta janela da minha casa
Com um lenço branco digo adeus
Aos meus versos que partem para a humanidade

E não estou alegre nem triste.
Esse é o destino dos versos.
Escrevi-os e devo mostrá-los a todos
Porque não posso fazer o contrário
Como a flor não pode esconder a cor,
Nem o rio esconder que corre,
Nem a árvore esconder que dá fruto.

Ei-los que vão já longe como que na diligência
E eu sem querer sinto pena
Como uma dor no corpo.

Quem sabe quem os lerá?
Quem sabe a que mãos irão?

Flor, colheu-me o meu destino para os olhos.
Árvore, arrancaram-me os frutos para as bocas.
Rio, o destino da minha água era não ficar em mim.
Submeto-me e sinto-me quase alegre,
Quase alegre como quem se cansa de estar triste.

Ide, ide, de mim!
Passa a árvore e fica dispersa pela Natureza.
Murcha a flor e o seu pó dura sempre.
Corre o rio e entra no mar e a sua água é sempre a que foi sua.

Passo e fico, como o Universo.
 


Fernando Pessoa,  
''S najvišeg prozora moje kuće'' / ''Da mais alta janela da minha casa''
(Alberto Caeiro, ''Čuvar stada'' / “O Guardador de Rebanhos”, XLVIII) 

Popularni postovi s ovog bloga

Kada Jelena dođe na more

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Ljubomir Erić - Savremeni ljudi ne umeju da vole