Mistični pesnici su bolesni mislioci



Pročitao sam danas dve stranice
Iz knjige jednog mističnog pesnika,
I smejao sam se kao neko ko se sit isplakao.
Mistični pesnici su bolesni mislioci,
A mislioci su ljudi sumanuti.

Jer mistični pesnici kažu da cveće oseća
I kažu da kamenje ima dušu
I da reke padaju u zanos na mesečini.

Ali kad bi cvetovi osećali, ne bi bili cvetovi
Nego ljudska stvorenja;
I kad bi kamen imao dušu, bio bi stvar živa, a ne kamen;
I kad bi reke padale u zanos na mesečini,
Reke bi bile bolesni ljudi.

Treba ne znati šta je cveće i kamenje i reke
Pa govoriti o njihovim osećanjima.
Govoriti o duši kamenja, cveća, reka,
Znači govoriti o sebi i sopstvenima naopakim mislima.
Bogu hvala što je kamenje samo kamenje,
Što reke nisu ništa drugo nego reke,
I što je cveće samo cveće.

A što se mene tiče, ispisujem prozu svojih stihova
I zadovoljan sam
Jer znam da shvatam Prirodu spolja;
A ne shvatam je iznutra
Jer Priroda nema ''iznutra'';
Inače ne bi bila Priroda.    

_____________________


Li hoje quase duas páginas
Do livro dum poeta místico,
E ri como quem tem chorado muito.

Os poetas místicos são filósofos doentes,
E os filósofos são homens doidos.

Porque os poetas místicos dizem que as flores sentem
E dizem que as pedras têm alma
E que os rios têm êxtases ao luar.

Mas as flores, se sentissem, não eram flores,
Eram gente;
E se as pedras tivessem alma, eram coisas vivas, não eram pedras;
E se os rios tivessem êxtases ao luar,
Os rios seriam homens doentes.

É preciso não saber o que são flores e pedras e rios
Para falar dos sentimentos deles.
Falar da alma das pedras, das flores, dos rios,
É falar de si próprio e dos seus falsos pensamentos.
Graças a Deus que as pedras são só pedras,
E que os rios não são senão rios,
E que as flores são apenas flores.

Por mim, escrevo a prosa dos meus versos
E fico contente,
Porque sei que compreendo a Natureza por fora;
E não a compreendo por dentro
Porque a Natureza não tem dentro;
Senão não era a Natureza.
 


Fernando Pessoa, 
''Pročitao sam danas dve stranice'' / ''Li hoje quase duas páginas''
(Alberto Caeiro, ''Čuvar stada'' / “O Guardador de Rebanhos”, XXVIII)
  

Popularni postovi s ovog bloga

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni