Kad je zreli pjesnik došao



Kad je zreli pjesnik došao,
Progovori zadovoljna Priroda (okrugla hladna planeta, sa svim
svojim danima i noćima), rekavši On je moj;
Ali progovori i Duša čovjeka, ponosna, ljubomorna i nepomirljiva,
Ne, on je samo moj;
Onda zreli pjesnik stade između njih i uze ih
za ruke;
I od tada i dalje tako stoji, kao onaj koji spaja, sjedinjuje, čvrsto
držeći ruke,
Koje neće pustiti dok to dvoje ne izmiri
I potpuno i radosno ne spoji.


__________________


When the full-grown poet came,
Out spake pleased Nature (the round impassive globe, with all
its shows of day and night,) saying, He is mine;
But out spake too the Soul of man, proud, jealous and
unreconciled, Nay, he is mine alone;
Then the full-grown poet stood between the two, and took
each by the hand;
And to-day and ever so stands, as blender, uniter, tightly
holding hands,
Which he will never release until he reconciles the two,
And wholly and joyously blends them.



Walt Whitman, ''When the full-grown poet came''
Leaves of Grass (1891-92)

Popularni postovi s ovog bloga

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni