The White Ribbon (2009)


Hladan, uznemirujući i brutalan. Ali nadasve - odličan film koji vrijedi pogledati.

Hanekeova „Bijela traka" je priča o korjenima fanatizma u društvu. Smještena u 1913. godinu, u selo u protestantskoj sjevernoj Njemačkoj, pred sam početak Prvog svjetskog rata. U selu se dešavaju neobične nesreće koje počinju da liče na kažnjeničke rituale.  

Film obiluje nasiljem. Porodično, institucionalno i političko nasilje. Represija društva u kojem dominira nasilje, brutalnost roditelja i ''odraslih'', kažnjavanje djece zbog trivijalnih stvari, nasilje u porodici, nasilje nad ženama, vjerski fundamentalizam.

Da li to što djecu kažnjavaju u porodici ima veze sa nesrećnim dešavanjima? Da li su brutalnost i laž u odnosima u zajednici i u odnosima prema djeci uzroci pojave nacizma deceniju kasnije? Da li Crkva kao institucija, i ljudi koji je vode, lažni moralni ''uzori'' zapravo predstavljaju inkubator nasilja i apatije? Da li djeca koja odrastaju u takvom okruženju i sami kad-tad postanu isti kao i njihovi roditelji? Sve su to pitanja koja Haneke postavlja, i gledajući ovaj film jedan od odgovora dobijamo u konačnom dijalogu Barona i Baronice, nakon što mu ona saopšti da želi da napusti selo: ''Odlazim da djeca ne bi odrastala u okruženju gdje dominira zloba, zavist, apatičnost i brutalnost.'' 
 
Pomislili bi da je Haneke do kraja misteriozan, da nas ostavlja bez onog katarzičnog finiša, bez konačnog i tako dugo očekivanog rješenja, a zapravo time Haneke daje najbolji i najadekvatniji odgovor: irelevantno je ko je počinilac zločina tamo gdje se zločini prećutkuju i ne otkrivaju - saučesnik je onaj koji ćuti i samim tim su svi zločinci.

"Bijela traka" je najnagrađivaniji film 2009. godine. Osim Zlatne palme u Kanu, ovaj film osvojio je nagradu za najbolji film Evropske filmske akademije. Osim toga, Mihael Haneke je za ovaj film osvojio nagrade i za najboljeg evropskog reditelja i najboljeg evropskog scenaristu. Ovaj film je takođe bio njemački kandidat za Oskara.


Igor Varga

Popularni postovi s ovog bloga

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni