Comfortably Dumb


     Kako se sa vrha tog brijega osjećam daleko od njih! Čini mi se da pripadam nekoj drugoj vrsti. Oni izlaze iz kancelarija, poslije svog radnog dana, zadovoljno gledaju kuće i male trgove, misle da je to njihov grad, ’lepa građanska varoš’. Ne plaše se. Osjećaju se kao kod svoje kuće. Vidjeli su uvijek samo pripitomljenu vodu koja teče iz slavina, samo svjetlost koja izbija iz sijalica kad se okrene prekidač. Oni sto puta na dan imaju dokaz da se sve vrši pomoću mehanizama, da se svijet pokorava utvrđenim i postojanim zakonima. Tijela puštena u prazninu padaju istom brzinom, Gradski park se zatvara svakog dana u šesnaest sati zimi, u osamnaest sati ljeti, olovo se topi na 225*stepena, posljednji tramvaj kreće od Gradske opštine u dvadeset tri sata i pet minuta. Oni su mirni, pomalo mrgodni, misle na Sutra, to jest samo na novo danas; gradovi raspolažu samo jednim danom, koji se potpuno isti vraća svakog jutra. Jedva ga pomalo nedjeljom napirlitaju. Glupaci. Gadi mi se kad pomislim da ću uskoro ponovo vidjeti njihova debela i spokojna lica. Oni donose zakone, pišu populističke romane, vjenčavaju se, čine najveću ludost da prave djecu. Međutim, velika neodređena priroda ušuljala se u njihov grad, uvukla se svagdje, u njihovu kuću, u njihove radne sobe, u njih. Ona se ne miče, drži se mirno, a oni, oni su usred nje, udišu je a ne vide je, zamišljaju da je ona napolju, na dvadeset milja od grada. Ja je vidim, tu prirodu, ja je vidim...Znam da je njena pokornost – lijenost, znam da ona tu nema zakone – ono što oni smatraju njenom postojanošću...Ona ima samo navike, a sutra ih može promjeniti.


Jean-Paul Sartre, ''Nasuea'' (Mučnina)

Popularni postovi s ovog bloga

Teofil Pančić - Darko Rundek i Apokalipso, 20 godina

Ivan V. Lalić - Nikad samlji

(Ne)prilagođen

Lordan Zafranović - Ta slika mi se strašno urezala u sjećanje i negdje mi rekla šta je to pisac

Charles Bukowski - Još jedna propala veza

Patti Smith - Sam Shepard, moj najbolji drug

Ernesto Sabato - Zemlja u kojoj je najveća elektronska komunikacija istovremeno je i zemlja gde je najveća usamljenost ljudskih bića

Zuko Džumhur - To je kao neka ljubav koja ne može da se objasni