É tão fundo o silêncio...

É tão fundo o silêncio entre as estrelas.
Nem o som da palavra se propaga,
Nem o canto das aves milagrosas.
Mas lá, entre as estrelas, onde somos
Um astro recriado, é que se ouve
O íntimo rumor que abre as rosas.


José Saramago, „É tão fundo o silêncio...” 
Em „Provavelmente alegria”. Lisboa: Editorial Caminho, 1985.


Mart

Mart su ulasci sebi pod kožu.
Mart su ulasci tebi pod kožu.
Mart su razgovori u četiri oka,
psalmi na tvojim rukama,
čekanja na peronima,
klinci iz Avganistana u parku kod autobuske
kojima si kupovala čokolade,
mart je lavor tvog smijeha kojim sam se umivao,
zalogaji tvojih obraza,
mart je Tamiš,
Dunav,
Dorćol,
Jadran,
mart je prijepodnevno sunce,
zalasci,
neonska svjetla,
otisci novih osvajača,
okrnjeni zubi krajolika
koje smo zajedno učili da volimo.

Mart si ti gola i bosa.

Mart je 
gubljenje glave,
gubljenje sebe,
mart je 1418 kilometara gubljenja nas.


Igor Varga, „Mart”


Ima mesta koja bi mi mogla postati cilj, pa čak i smisao života

Otkad znam za sebe, tražim mesto gde ću se osećati kao kod kuće. Gde ćemo jednoga dana moći da živimo. Putujem, tako, čisto da bih razgledao planetu, kao kad ideš da iznajmiš stan. Ima mesta koja bi mi mogla postati cilj, pa čak i smisao života, mesta koja ulivaju poverenje u jednu moguću budućnost.

Jedan park u Vizbadenu, gde sam gledao decu kako igraju fucu; bilo je toplo dok sam sedeo na travi.

Jedna crkva u Krakovu, osvetljena noću, koju sam fotografisao.

Brežuljak kao iz detinjstva, u Sivergu ili Aecu, gde su se ovce raspršile kao bele tačke po tamnozelenoj podlozi.

Jedan mali trg u Piranu, maloj slovenačkoj Veneciji s roze i belim kućama, odakle se vidi svetlucav odraz brodića na Jadranskom moru.

Drugi jedan park, bukureštanski Kišmigiju, gde sam, pijan, razgovarao sa jednim rumunskim mačorom.

Ili letnji vrt Petra Velikog u Petrogradu, uz pivo na kamenoj klupi, okružen baroknim fasadama zgrada, okrečenih u žuto kako bi čovek imao utisak da je vreme lepo, a onda oni preveliki trgovi, i Neva, zaleđena, pa se prelazi pešice.

Voz što juri na jug, i jedna mala devojčica koja je, napućivši se, nabranih obrva, zaspala na mom ramenu, grickajući palac.

Pun mesec usred bela dana, nataknut na šiljak televizijskog tornja, na prostranom ledenom nebu u Rigi.


Frédéric Beigbeder, „Romantični egoista”


Reforme

Niko ti neće pričati
zašto djevojčice i dječaci umiru u
devetoj
trinaestoj
petnaestoj

Pričaće ti o
cijeni mesa
cijeni benzina
„reformama”

Smrt nas se ne tiče
nije to „naša” smrt
nisu to „naša” djeca

Smrt treba zataškati
ućutkati
bolest treba ugušiti 
prekriti i prekrečiti
ekonomsko-propagandnim porukama
„zvezdama” i „zvezdicama”
SMS humanitarnim akcijama
novim akcijama u regionalnim trgovačkim lancima
novim akcijama za
ono isto
meso
onaj isti
benzin
one iste
„reforme”.


Igor Varga, „Reforme”


Até ao sabugo

Dirão outros, em verso, outras razões,
Quem sabe se mais úteis, mais urgentes.
Deste, cá, não mudou a natureza,
Suspensa entre duas negações.
Agora, inventar arte e maneira
De juntar o acaso e a certeza,
Leve nisso, ou não leve, a vida inteira.
Assim como quem rói as unhas rentes.


José Saramago, „Até ao sabugo” 
Em „Os poemas possíveis”. 3ª ed., Lisboa: Editorial Caminho, 1981.


Otkako te ne volim


Vraća mi se okus, kao poslije bolesti
Strah me kad se sjetim kuda me to moglo odvesti
Osmijeh mi se vraća, nećeš me prepoznati
Kao na slobodi, opet učim jesti, hodati

Otkako te ne volim
Opet noću kiše moje
Izgubljeni zvuci, boje
Ni sa kim ih ne dijelim

Otkako te ne volim
Netko mi iz vlaka maše
Prazno mi je, ali lakše
Otkako te ne želim

Pitao sam ljude, kol’ko će to trajati,
može li se umrijeti, hoću li se poslije kajati
Gnjavio sam ljude, pravio sam paniku
Prejako je svjetlo, samo da se oči naviknu


Arsen Dedić, „Otkako te ne volim”


As palavras de amor

Esqueçamos as palavras, as palavras:
As ternas, caprichosas, violentas,
As suaves de mel, as obscenas,
As de febre, as famintas e sedentas.

Deixemos que o silêncio dê sentido
Ao pulsar do meu sangue no teu ventre:
Que palavra ou discurso poderia

Dizer amar na língua da semente? 


José Saramago, „As palavras de amor” 
Em „Provavelmente alegria”. Lisboa: Editorial Caminho, 1985.


Ljubavi


Ljubavi, nemoj, nemoj se ljutiti
nju sam morao ljubiti
dugo bio sam sam

Ljubavi, rekla si da ćeš pisati
nisi pisala ljubavi
pisala svaki dan

Ljubavi, nemoj se, nemoj se ljutiti
srce hoće da pogreši
pogreši kad si sam

Sam, bio sam sam
sam, svaki dan sam
sam, sam, sam, sam, bio sam sam
sam, predugo sam

Ljubavi, nisi pisala ljubavi
eto, bili smo sami mi
i topao junski dan

Sam, sam, svaki dan sam
sam, sam, bio sam sam
sam, sam, šest dana sam
sam, sam, šest dana sam

Ljubavi, molim, molim oprosti mi
nju sam morao ljubiti
takav bio je dan

Ljubavi, jedina, najlepša ljubavi
srce hoće da pogreši
pogreši kad si sam

Ljubavi, volim te, volim te ljubavi
ne smeš, ne smeš se ljutiti
ljutiti svaki dan


Vlada Divljan & Idoli, „Ljubavi”


Ni ljudi ni bogovi nisu moja stvar

Ja ne nudim istine, nego predubjeđenja, bogohuljenja bez posljedica, koja nisu učinila nikome ni dobro ni zlo. Ja ću biti uvijek čovjek bez sljedbenika, i moj je cilj da ih nemam. Imamo sljedbenike samo ako to odluče događaji, ako prihvatimo neko mišljenje ili ako govorimo u ime ljudi ili bogova. No ni jedni ni drugi nisu moja stvar. Ja sam usamljenik i ne jadikujem zbog toga.


Emil Cioran




Je li moguće da je sve to jedna bezdana praznina?

A kad se pogleda ovako u noć? Kad se stane, evo ovde, u mrak, na vratima? Kad se pogledaju sva polja u mesečini? Sva ona brda u daljini... grad, krovovi... tamo oblaci... sazvežđa... to nebo puno svetlosti? Kad se pred svim tim ućuti? Je li i onda kao da prolazimo bezumno... bez smisla... je li moguće da je sve to jedna bezdana praznina?


Miloš Crnjanski, „Seobe”
1929.


Till the Sun Turns Black


Can you see the young and pretty
Confident as cops
Blooming, laughing in the shops
Till the sun turns black

Can you see the old and lonely
Walking through the park
Pushing grocery carts
Till the sun turns black

Can you see the corporate man
He's winning on the telephone
His possessions are his throne
Till the sun turns black

Can you see him in his lounger
Watching TV in the dark
Waiting for a spark
Till the sun turns black

Oh oh oh oh oh
Who are we
Oh oh oh oh oh
Who are we
Who are we

Can you see the working classes
Trudging through their days
Time goes slowly when you're only waiting
Till the sun turns black

Can you see the wise man simply
Living, loving quietly
Every breath he takes eternity
Till the sun turns black


Ray Lamontagne, „Till the Sun Turns Black”


Stanislav Vinaver o Radetu Draincu

Raka Drainac bio je sličan Jesenjinu, ali je umeo da voli, ljubi žene i njihove senke, kao i Žerar de Nerval. Umeo je i pisma da im piše nežna i zanosna - pisma su ga obnažavala. Jesenjin je, ipak, bio samo Rus. Raka Drainac je, pak, i duboko naš i duboko čovečanski. Koliko su naši nadrealisti bili i učevniji i načitaniji, i životno i imovno potkovaniji od Rake! Raka nije umeo dobro da izgovori ni samu reč 'Metafora', u kojoj je bio nenadmašan. Oni su međutim razradili, školski, sve vrste Matafora. A ipak za koliko ih kopalja bije Raka! I sve to samo zato što je u živoj stvarnosti pesme, on bio stvarniji pesnik.
*
Obiđite ga. Posetite mu grob. Čitajte mu pesme.


Stanislav Vinaver
(1954)


Arte poética

Vem de quê o poema?
De quanto serve
A traçar a esquadria da semente:
Flor ou erva, floresta e fruto.
Mas avançar um pé não é fazer jornada,
Nem pintura será a cor que não se inscreve
Em acerto rigoroso e harmonia.
Amor, se o há, com pouco se conforma
Se, por lazeres de alma acompanhada,
Do corpo lhe bastar a presciência.
Não se esquece o poema, não se adia,
Se o corpo da palavra for moldado
Em ritmo, segurança e consciência.


José Saramago, „Arte poética”
„Os poemas possíveis”. 3ª ed., Lisboa: Editorial Caminho, 1981.


Seems So Long Ago, Nancy


It seems so long ago
Nancy was alone
Looking at the Late Late show
Through a semi-precious stone
In the House of Honesty
Her father was on trial
In the House of Mystery
There was no one at all

It seems so long ago
None of us were strong;
Nancy wore green stockings
And she slept with everyone
She never said she'd wait for us
Although she was alone
I think she fell in love for us
In nineteen sixty one

It seems so long ago
Nancy was alone
A forty five beside her head
An open telephone
We told her she was beautiful
We told her she was free
But none of us would meet her in
The House of Mystery

And now you look around you
See her everywhere
Many use her body
Many comb her hair
In the hollow of the night
When you are cold and numb
You hear her talking freely then
She's happy that you've come


Leonard Cohen, „Seems So Long Ago, Nancy”


Aprendamos, amor

Aprendamos, amor, com estes montes
Que, tão longe do mar, sabem o jeito
De banhar no azul dos horizontes.

Façamos o que é certo e de direito:
Dos desejos ocultos outras fontes

E desçamos ao mar do nosso leito.


José Saramago, „Aprendamos, amor”
„Os poemas possíveis”. 3ª ed., Lisboa: Editorial Caminho, 1981.


Tom Hanks about his wife Rita Wilson


That woman has loved me skinny, she‘s loved me fat. She‘s loved me bald, she‘s loved me hairy. That woman, I know, loves me.
So, I’m a lucky man.


Tom Hanks about his wife Rita Wilson



Pismo nerođenom djetetu

Na slikama koje ukrašuju njihove crkve, bog je predstavljen kao starac s bradom: nikad to nije neka starica sa sijedom kosom. I svi njihovi junaci su muškarci: od Prometeja koji je otkrio vatru do Ikara što je pokušao letjeti, pa dalje do Isusa za kojeg izjavljuju da je sin Oca i Duha svetoga: kao da je žena koja ga je rodila inkubator ili dojkinja.


Oriana Fallaci, „Pismo nerođenom djetetu”


Sleeping Wild


It's getting late
I'll be on my way
Seems that you have nothing left
To say
But now that you
Have had a few
Words that were lost have found
Their way
I love, adore you
Awake, but in the night
Deceive you and leave you
Sleeping wild

I love you, adore you
Awake, but in the night
Deceive you and leave you
Sleeping wild


Norah Jones, „Sleeping Wild”
Stihovi: Sarah Oda


Ogledalo


Ko si ti, ko sam ja
kojem gradu pripadam
koju šizmu nastavljam
zasto pričam sa sobom sam

Gde si ti, gde sam ja
da li svoju sudbu znam
pričati i strepeti
da l’ ćeš me prepoznati

Nisi sam, nisi sam
tvoju senku nastavljam
tvoje lice preklapam
tvoje reči ponavljam

Smiri se, saberi se
budi isti kao pre
takav kakvog dobro znam
bistar, jak i siguran


Angel's Breath, „Ogledalo”
Stihovi: Milan Mladenović



Dit de la force et de l'amour

Entre tous mes tourments entre la mort et moi
Entre mon désespoir et la raison de vivre
Il y a l'injustice et ce malheur des hommes
Que je ne peux admettre il y a ma colère

Il y a les maquis couleur de sang d'Espagne
Il y a les maquis couleur du ciel de Grèce
Le pain le sang le ciel et le droit à l'espoir
Pour tous les innocents qui haïssent le mal

La lumière toujours est tout près de s'éteindre
La vie toujours s'apprête à devenir fumier
Mais le printemps renaît qui n'en a pas fini
Un bourgeon sort du noir et la chaleur s'installe

Et la chaleur aura raison des égoïstes
Leurs sens atrophiés n'y résisteront pas
J'entends le feu parler en riant de tiédeur
J'entends un homme dire qu'il n'a pas souffert 

Toi qui fus de ma chair la conscience sensible
Toi que j'aime à jamais toi qui m'as inventé
Tu ne supportais pas l'oppression ni l'injure
Tu chantais en rêvant le bonheur sur la terre
Tu rêvais d'être libre et je te continue.


Paul Éluard, „Dit de la force et de l'amour”


Podržite održavanje bloga fake poet klikom na neku od reklama, unapred smo zahvalni: